NASK 2008: Blogo de la meznivela kurso
Mi jam kun Bertilo havas blogon, sed lastatempe estas iom malfacile por mi regule skribi ion. Mi tro okupiĝas pri miaj fotoj sur mia fotopaĝo.
Mi tamen provos ĉi tie almenaŭ dufoje monate iomete skribi. Sed tiu ĉi blogo restos nia kuna Mezujo, kaj mi esperas, ke vi ĉiuj de tempo al tempo verkos ion! Bonvenas ĉio: Rakontoj pri la ĉiutago, pensoj, anoncoj, novaĵoj!
Mi volas danki ĉiujn, kiuj helpis mian Esperanton pliboniĝi, kaj kun kiuj mi ĝuis la pasintajn tri semajnojn. Mia unua vojaĵo en Esperantujon estis bonega, kaj jam ĝi mankas al mi. Mi volas baldaŭ reveni al tio bela lando…
Do, ĝis revido, karaj samideanonj!
Al mi doloras miaj haroj! Mi admonas, ke vi aĉetu por mi novan aŭton.
Mi ne volas enlitiĝi. Mi postulas, ke vi trinku akvon kaj ekzersu.
Hodiaŭ mi nur povis pozi en fotoj kiel Bertilo! Mi deziras, ke vi ne timu la urson.
Miaj manoj doloras min terure! Mi proponas, ke vi dancu nuda en la banĉambro matene.
Mia lango doloras min. Mi rekomendas, ke vi manĝu viajn ŝuojn.
Mi ne pocas decidi iri aŭ al NASK aŭ al TAKE. Mi volas, ke vi envitu ĉian konversacion.
Mi hieraŭ manĝis miajn ŝuojn. Mi proponas, ke vi ellitigŭ frue en la mateno.
Mi perdis mian terpomon. Mi admonas, ke vi prizorgu vian problemon en la banujo.
Miaj ŝuoj manĝis mian hundon. Mi postulas, ke vi englutu terpomkaĉon.
Mi bezonas monon por vojaĝi al NASK. Mi petas, ke vi venu kun mi.
Al mi io jukas ĉie! Mi konsilas, ke vi trinku filino, lante nur.
Al mi fluegas la nazo. Mi freneze admonas, ke vi ne longe laboru.
Mi perdis mian seruron! Mi proponas, ke vi kantu la himnon.
Mi rigardis William Shatner hieraŭ! Mi konsilas, ke vi manĝu viajn ŝafojn.
Mi havis disputon hun mia imagita amiko. Mi postulas, ke vi akvumi la terpomojn.
Al mi doloras la dentoj. Mi postulas, ke vi portu grandegan ĉapelon (sombreron?).
Mi devas loĝi kun Ĵoĵo kaj Bubu. Mi petas, ke vi parkerigu la frenezojn frazojn.
Mi perdis miajn ĉivavojn. Mi konsilas, ka vi kontrolu en la Peza Ilustrita Vortaro.
Al mi doloras la oreloj ĉar miaj maristoj preferas plendi ja! Mi forte rekomendas, ke vi ne faru kejmtaskojn!
Miaj terpomoj doloras min. Mi deziras, ke vi pensu pri viaj pekoj!
Mia stomako doloras. Mi proponas, ke vi ne plu falu de sur tegmentoj!
Kiam la verdaj folioj komencis fali ĉirkaŭ la lago, la sablo estis kovrita. Ni sonĝis en la ĝardeno kaj memoris pri iu kiu malaperis. Ŝajnis al ni, ke vintro alvenos baldaŭ – fakte, tro frue.
(Indu kaj Kristen = verkintoj)
Lastan Someron, mi partoprenis en Nasko kun multaj amikoj.
Unu nokton, mi sonĝis tre bone. Mi sonĝis ke mi faris promenon.
Mi vagadis tra la stratoj de San Diego. Mi pensis ke mi perdiĝis.
Sed, tiam, mi trovis belegan ĝardenon. La folioj estis brile verdaj
kaj la belaj floroj buntis. Estus la perfekta tago, sed nur estis sonĝo.
-Ĉu vi jam fotis la ursidon? Jes, mi faris ĝin malgraŭ la pomego. Mi provos ankaŭ esti for in la mateno.
-Ĉu vi jam provis parkerigi la frazon? Jes, mi faris ĝin malgraŭ la grandega bananoŝelo. Mi provos ankaŭ kanti pli laŭte.
-Ĉu vi jam dancis iun programon? Jes, mi faris ĝin malgraŭ la forteco de la muro. Mi provos ankaŭ dormi sur la herbo.
-Ĉu vi jam rapidigis vian avon? Jes, mi faris ĝin malgraŭ la ĵonglado de Steĉjo. Mi provos ankaŭ ĵongli tranĉilojn akrajn en la banĉambro.
-Ĉu vi jam verkis poemon? Ne, mi ne povis pro la blekoj de la mastro. Mi faros, kiam mi sidos en la kafejo.
-Ĉu vi jam ekpromenis sub la arbojn? Ne, me ne povis pro la tro alta muro. Mi faros , kiam mi havos la tempon.
-Ĉu vi jam elterigis la oston? Ne, me ne povis pro la bifsteko kaj botelo plena. Mi faros, kiam Liĉjo ne devos vici plu.
-Ĉu vi jam kreis purpuran peston malantaŭ la bestoĝardeno? Ne, me ne povis pro miaj grandegaj piedoj. Mi faros, miam mi naĝos tra la oficiejon.
- Ĉu vi jam trafis la velŝipon Magdalenan? Ne, mi ne povis ĉar mi estis tro laca. Mi faros, kiam flugos porkoj.
-Ĉu vi jam venkis viajn malamikojn? Ne, mi ne povis ĉar mi estis ege okupita. Mi faros, kiam mi memoros kioma horo estas.
-Ĉu vi jam gustumis la akvon ĉi tie? Ne, mi ne povis ĉar Neal dancis ekster mia fenestro. Mi faros, kiam mi estos ebria.
-Ĉu vi jam dancis en la dormĉambro de la maristoj? Ne, mi ne povis ĉar la pengvinoj diris al mi “vi ne rajtas pasi!” mi faros, kiam mi finos pripensi.
-Ĉu vi jam naĝis? Jes, mi faris, kvankam mi ne havis sufiĉan monon. Mi provos ankaŭ venigi Birke.
-Ĉu vi jam rigardis miajn manojn? Jes, mi faris, kvankam mi ne emis fari. Mi provos ankaŭ ekmanĝi miajn ŝuojn.
-Ĉu vi jam kaŝis viajn harojn? Jes, mi faris, kvankam mi ŝatas interparoli. Mi provos ankaŭ travivi NASKon.
-Ĉu vi jam sonĝis pri William Shatner? Jes, mi faris, kvankam Bertilo volis puni min. Mi provos ankaŭ legi en la Reto pri la afero.
-Ĉu vi jam rompis spegulon hodiaŭ? Ne, mi ne povis, ĉar mi havis alian programon. Mi faros, kiam la roskolora buseto alvenos.
-Ĉu vi jam manĝis katon? Ne, mi ne povis, ĉar me devis trovi miajn pantolonojn. Mi faros, kiam iĝos aŭtono.
-Ĉu vi jam metis buteron sur la hundon? Ne, mi ne povis, ĉar la hundo bojadis la tutan nokton. Mi faros, kiam mi iros al la oficejo.
-Ĉu vi jam aŭdis pri la skandalo? Ne, mi ne povis, ĉar Simono ludis tro bele. Mi faros, kiam “Jes, fakte, sufiĉos trio da!”
-Ĉu vi jam manĝis viajn ŝuojn? Ne, mi ne povis, pro mia plej malgranda piedfingro. Mi faros, kiam mi sukcesos fari.
-Ĉu vi jam grimpis sur Monton Everest? Ne, mi ne povis, pro la ranoj kiuj nur volas kvaki. Mi faros, kiam viaj gepatroj kantos por ni.
-Ĉu vi jam vizitis kastelon? Ne, mi ne povis, pro la tremego de la tablo. Mi faros, kiam mi malgrandiĝos.
-Ĉu vi jam vojaĝis en diversaj landoj? Ne, mi ne povis, pro la fajro en la kuirejo. Mi faros, kiam en la mondon venos nova sento.
-Ĉu vi jam vidis la filmon “La Vivo Estas Bela?” Jes, mi faris, kvankam mi ne ŝatas fari tiun. Mi provos ankaŭ trovi trezoron.
-Ĉu vi jam legis la faman libron? Jes, mi faris, kvankam mi forgis la demandon. Mi provos ankaŭ danci ĉirkaŭ la lito de Steĉjo.
-Ĉu vi jam gapis al Brandon? Jes, mi faris, kvankam mi ne konas la vojon. Mi provos ankaŭ mencii la aferon en la NASKa Fasko.
-Ĉu vi jam kantis kun hazardaj stranguloj? Jes, mi faris, kvankam mi vojaĝis la landojn. Mi provos ankaŭ parkerigi “La Espero.”
Pasintnokte, mi sonĝis sub la pomarbo en la arbaro en lito de folioj. En mia sonĝo mi promenis ĉirkaŭ la lago, kaj mi vidis oran kastelon — el kiu falis oranĝoj oranĝaj. Mi manĝis ilin ĝis kiam mia vekhorloĝo sonis. Mi tenis la lastan oranĝon em mia mano, kaj ĝi malaperis kompreneble. Kiam mi matenmanĝis mi prenis pomsukon.
Nekredeble, nia Onklo Frederiko havas plu strangan amikon:
La konfuzita dentisto Britelo pripensas malbelajn flarulojn sub la trinkejo.
La bunta studento Georgo forpuŝis hundetojn malantaŭ la monto.
La dungita pelikano Steĉjo fuŝas verdajn librojn sub la dekstra flanko de Liĉjo.
La bonega patro Grant Goodall plifeliĉigas laboreman ŝafon preter la kliniko.
La freneza bestoĝardenisto Esther flavigas perlan kolĉenon antaŭ la besto-ĝardeno.
La belega pordisto Gertrudo rompas mian kapon per la velŝipo Magdalena.
La timida kudristo Neal troigis hefelantojn sub la klasĉambro.
La amorema dorsgratisto Indu purigas la ursidon en la luno.
La lerta urbestro Meja donacas fikantojn apud Bertilo.
La obstina praavino Hoss manĝas pomon tra la nuboj.
La forgesema mastro Ellen skribaĉas ses anĝelojn ekster via ĉambro.
La mistera instruisto Zamenhof ŝatas glavon apud la duŝejo.
La nekomprenebla ĝirafo Hector volas flagon ekster la kuirejo de Bertilo.
La sovaĝa biciklisto Prezidento Bush ĵonglas *t-ĉemizojn sur la templo.
La terura pirato Elenjo farbis sin mem malantaŭ la oficejo.
La ruĝa bakisto Brandon faras terpomojn ĉirkaŭ infero.
La klaŭna festobesto Liĉjo manĝas librojn uzitajn ekster la piedpilkejo.
La bela onklo Zamenhof prizorgas fivortojn antaŭ mia ŝranko.
La malinteligento avo Simono flaras pantalonojn *al la manĝejo.
La ŝafema kantisto Hoss mirigas longajn ungojn apud la Price-Centro.
La ŝercema duŝisto Meja acetas buŝoŝtopilon preter la velŝipo Magdalena.
La stria komputilisto Meja diras vinberojn apud nia klasĉambro.
La inteligenta farbisto Stecjo pritondas verdajn drakojn sub mia fenestro.
La stranga fratino Birke neniam povas trovi rozkolorajn ratojn malantaŭ la teatro.
La granda poeto Koto kaŝas la maljunan kajeron de Koto super la ŝranko de la rato.
La sperta telerlavisto Brandon donacis geknabetojn malantaŭ la naĝejo.
La dormema kantistaĉo Bertilo tiklas la famon ekster la domo de mia praavo.
La lerta ŝminkisto Kristen perdis la kuirejon en mia ĉambro.
La tro belega kuracisto Helen desegnas inventemajn maristojn ĉe la Sundiego.
(rakonto rilate al la bildoj de la bildrakonto 2)
Estis varmega somera tago, kaj la knabo tre enuis, ĉar li ne bezonis esti en lernejo, sed li ne jam sciis, kion li povus fari somertempe. La patro ankaŭ ne sciis, kion li devus fari, ĉar estis sabato, do li ne laboris. La hundo dormis. Subite la knabo ekkriis “Paĉjo! Ĉu povas ni iri al la bestoĝardeno? Mi petas… estus tre interesa kaj amuza!” La patro diris, “Do, kial ne? Ni iros. Venu kun mi al la aŭto.” Ili tiam iris al la bestoĝardeno. La patro trovis la diversajn bestojn sufiĉe interesaj, sed la infano malkontentis. Li malkontentis, ĉar, kvankam la bestoj plaĉis al li, ŝajne li ne plaĉis al ili kaj li estis soleca. Li daŭris soleca esti ĝis ili trovis la Elefantejon. La patro, kiu facile povis vidi ke la knabo malkontentis, diris al li ke li devas eniri la Elefantejon kaj renkonti la elefantidon. Unue, la knabo hezitis, sed baldaŭ li iris antaŭen por renkonti la Elefantidon. Samtempe, la gepatro elefanto, kiu volis bonan amikon por la elefantido, irigis la elefantidon por renkonti la knabon. La du, la knabo kaj la elefantido, tute ŝatis unu la alian. Dum ili petolis, la gepatroj spektis unu la alian, kaj baldaŭ ili ankaŭ renkontiĝis kaj petolis, sed iom pli malsovaĝe!
(rakonto rilate al la bildoj de la bildrakonto 2)
Unu belan tagon, la patro decidis viziti bestĝardenon kun sia eta filo. La energia knabo volis vidi ĉion… krom la elefantoj. Li timis elefantojn kaj ofte havis koŝmarojn pri ili. Tamen, la patro havis aliajn ideojn. Li jam aranĝis renkontiĝon kun iuj elefantoj; patro kaj filo (au ido) kiel li mem kaj lia filo.
Kiam la eta knabo unue vidis la elefantojn, li terure timiĝis, sed la elefantido estis ekscitita. Ambau patroj puŝetis siajn infanojn. Timide, la elefantido kaj la knabo renkontiĝis, dum iliaj patroj rigardis plenĝoje.
Post kiam la du infanoj brakumis unu la alian, la patroj aliris unu la alian. La elefanto metis sian rostron ĉirkau la kolon de la patro kaj ili komencis balanci kune.
Malsame kiel en la alia bildrakonto, ĉiuj estas feliĉaj ĉe la fino.
Lastaj komentoj