[1. Ich gehe meistens um 22 Uhr oder noch früher schlafen... / Bertil.]

[.... das allerdings ist wieder eine von Bertils Übertreibungen.... / Birke]

Rigardate deekstere nia nuna vivo verŝajne impresas pala kaj sufiĉe burĝa. Pro tio, ke ni ambaŭ laboras, ni ellitiĝas ĉiam tre frue en la semajno, kaj tial ni ankaŭ iras dormi tre frue. Ne rekte “kun la kokinoj”, da kiuj ekzistas abundo en nia vilaĝo, sed pli longe ol ĝis noktomezo ni plej ofte ne eltenas[1]. Krome restas, kiam oni do laboras la tutan tagon, tempo nur por sporto kaj iom da butikumado, iafoje ankaŭ por vespera promeno kaj iom da ĝardena laboro (jes, jes, ankaŭ ĝardenon ni nun havas! ). Tiel ja estas. Neniom da granda ekscitiĝo, neniaj aventuroj en foraj landoj de la vasta mondo.

[1. Mi plej ofte enlitiĝas je la 22a horo aŭ eĉ pli frue...... / Bertilo.]

[.... tio tamen estas tipe Bertila troigo.... / Birke.]

Aber wer ein bisschen mitbekommen hat, welche Sorgen wir uns vor und kurz nach unserer Ankunft in Deutschland gemacht haben, weiß, welch Glücksfall es ist, dass wir hier im Nicht-Arbeitsparadies Mecklenburg-Vorpommern überhaupt so schnell Arbeit gefunden haben und das Leben mit Haus und Auto, für das wir uns entschieden haben, nun auch relativ sorgenfrei leben können.

Sed tiu, kiu iom rimarkis, kiom ni maltrankvilis antaŭ kaj tuj post nia alveno al Germanujo, scias, kia bonŝanco estas, ke ni ĉi tie en la Senlabora Paradizo Meklenburgo-Antaŭ-Pomerujo tiel rapide trovis laboron kaj tial povas relative senzorge vivi tiun vivon kun domo kaj aŭto, por kiu ni decidiĝis.

Zuerst war Bertil mit der Arbeitssuche dran. Seine Bewerbungsunterlagen haben wir gründlich auf Deutsch ausgearbeitet und er hat daraus eine Bewerbungshomepage gemacht um sich entsprechend als Programmierer bewerben zu können. Diese Zeit war gut investiert, denn gleich die erste Bewerbung war ein Erfolg! Seit März arbeitet er nun in einer Firma, die Fertighäuser baut und programmiert da irgendwas. Was genau, weiß ich auch nicht[2], aber wichtig ist ja, dass er sich wohl fühlt. Und dass die Arbeit anspruchsvoll ist. Und das Beste: er muss nicht jeden Tag mehrere Stunden im Auto verbringen um zur Arbeit zu fahren – die Firma sitzt im Nachbardorf, 10 Minuten mit dem Auto. Wunderbar.

[2. Ein Verwaltungssystem in PHP, MySQL und JavaScript. / Bertil]

Unue Bertilo ekserĉis laboron. Liajn kandidatajn dokumentojn ni ellaboris skrupule en la Germana, kaj poste li faris el tio laborserĉan TTT-ejon por povi laŭe sin prezenti kiel programiston. Tiu tempo estis bona investo, ĉar jam la unua kandidatiĝo estis sukcesa! De Marto li nun laboras en firmao, kiu produktas loĝopretajn domojn, ion programante tie. Precize kion, mi ne scias[2], sed estas grave, ke li sentas sin bone. Kaj ke la laboro estas postula. Kaj la plej bona: li ne bezonas ĉiutage pasigi plurajn horojn en la aŭto por iri al la laborejo – la firmao situas en la najbara vilaĝo, je 11-minuta distanco per aŭto. Mirinde.

[2. Administran sistemon en PHP, MySQL kaj Javaskripto. / Bertilo]

Ich musste ein wenig länger nach einer passenden Arbeit suchen. Ich konnte zuerst gar nicht genau sagen, wonach ich suche. Nach Deutschunterricht? Nach irgendwas im Unibereich? Nach irgendwas mit Koreanisch? Ich hatte keine Ahnung. Also habe ich es auf mich zukommen lassen, und schon bald nach meiner offiziellen Arbeitslosmeldung Ende Februar / Anfang März bekam ich Arbeitsangebote wie von selbst – durch Freunde, Bekannte und auch vom Arbeitsamt. Eins dieser Angebote habe ich angenommen: Deutschunterricht auf sehr hohem (für die Fachleute: C1) Niveau, für ungewöhnlich gutes Honorar – an der Hochschule Fulda. Parallel dazu kam ein zweites: Assistentin der Geschäftsleitung bei einer Firma hier in der Nähe, verantwortlich für englischsprachige Geschäftskunden. Diese Arbeit habe ich angenommen (und in Fulda nur drei Wochen lang unterrichtet), denn sie verbindet idealerweise Internationalität mit einem sehr kurzen Arbeitsweg: mein Chef sitzt hier im Dorf, da kann ich zu Fuß hingehen, wenn was zu besprechen ist. Ich muss im Moment vor allem viel per Mail kommunizieren und manchmal Firmenbesucher begleiten. Und es ist eine Halbtagsstelle, die mir wirklich genug Zeit für andere Dinge lässt.

MI devis iomete pli longe serĉi taŭgan laboron. Unue mi ne povis precize diri, kion mi serĉis. Ĉu instruadon de la Germana? Ĉu ion universitatan? Ĉu ion kun Korea rilato? Mi tute ne sciis. Mi do estis malferma por ĉio ajn, kaj jam baldaŭ post mia oficiala anonciĝo kiel senlaborulino, en la fino de Februaro / komenco de Marto, mi ricevis laborofertojn kvazaŭ per si mem – tra amikoj, konatoj kaj ankaŭ de la senlaborula oficejo. Unu el tiuj ofertoj mi akceptis: instruadon de la Germana je tre alta nivelo (por fakuloj: C1), por nekutime bona honorario – en la altlernejo en Fulda. Paralele mi ricevis duan proponon: postenon kiel asistantino por la entreprenestro de firmao ĉi tie en la proksimaĵo, kun respondeco pri la Anglalingvaj komercaj klientoj. Tiun laboron mi nun akceptis (kaj instruis en Fulda nur dum tri semajnoj), ĉar ĝi ideale kombinas internaciecon kun tre mallonga vojo al la laborejo: Mia ĉefo sidas ĉi tie en la vilaĝo, tien mi povas iri piede, kiam ni devas ion priparoli. Ĝuste nun mi precipe devas multe komuniki retpoŝte, kaj iafoje akompani firmaajn vizitantojn. Kaj temas pri duontempa laboro, kiu vere donas al mi sufiĉe da tempo por aliaj aferoj.

Besser hätte es fast nicht kommen können. Oder doch: beide unsere Stellen hätten unbefristet sein können – im Moment sind sie bis Jahresende befristet. Aber auf alle Fälle ist es ein sehr guter Anfang, den wir so positiv nach einem Auslandsaufenthalt von mehreren Jahren gar nicht erwartet hatten.

Apenaŭ povus elturniĝi pli bone. Aŭ eble tamen: ambaŭ niaj postenoj povus esti tempe nelimigitaj – sed laŭ la nunaj interkonsentoj ili daŭros nur ĝis la fino de la jaro. Sed ĉiuokaze estas tre bona komenco. Ion tiel pozitivan ni tute ne atendis post plurjara restado en eksterlando.

Fakte ili ja estis ĉi tie dum la tuta vintro. Pensis ni. Kiam ni kontrolis pli zorge, estis nur tri bravaj gruoj-musketeroj, kiuj jam en Januaro kaj verŝajne la tutan vintron estis ĉi tie. Iliajn vokokriojn ni povis aŭdi, kaj ofte ili staris sur tiu kampo, kiun ni pasis survoje al la urbo.

Eines Morgens vor drei Wochen waren sie dann alle wieder hier. Dachten wir, als mit lautem Geschrei plötzlich eine größere Gruppe übers Haus flog.

Unu matenon antaŭ tri semajnoj finfine ĉiuj el ili ĉeestis denove. Pensis ni, kiam kun laŭta kriado subite granda aro flugis super la domo.

Aber auch das war noch nicht die eigentliche Rückkehr der Kraniche. Als vor zwei Wochen laute Rufe zu hören waren, gingen wir auf’s Nachbarfeld nachsehen. Dort standen – mehr als hundert! Nicht in einer einzigen großen Gruppe, sondern in kleineren Herden zogen sie übers Feld. Immer wieder flogen mehrere Tiere auf und zogen über die Köpfe der anderen hinweg. Die gesamte Stimmung war jedoch nicht unruhig, im Gegenteil. Diese großen Vögel bewegen sich einfach nicht hektisch, sondern immer nur ruhig und elegant.

Sed ankaŭ tio ne estis la vera reveno de la gruoj. Kiam antaŭ du semajnoj laŭtaj vokokrioj aŭdiĝis, ni iris sur la najbaran kampon por rigardi. Tie staris – pli ol cent! Ne en unu sola grupego, sed en malgrandaj gregoj ili moviĝis sur la kampo. Ĉiam denove pluraj bestoj ekflugis kaj formoviĝis super la kapoj de la aliaj. La tuta etoso tamen ne estis maltrankvila, male. Tiuj grandaj birdoj simple ne moviĝas hektike, sed ĉiam nur trankvile kaj elegante.

Die riesengroße Kranich-Versammlung war nach ein, zwei Tagen aufgelöst. Die Tiere scheinen sich ihre Wohngebiete gesucht und sich weit in der Gegend verteilt zu haben. Dennoch hört man sie weithin rufen, und wir sehen sie beim Spazierengehen auf dem Feld. Oder sie kommen grüppchenweise bei uns vorbei. Wunderbar.

Post unu aŭ du tagoj la grandega gruo-kunveno estis disiĝinta. Ŝajnas, ke la bestoj elserĉis siajn loĝejojn, kaj distribuis sin vaste tra la ĉirkaŭaĵo. Sed oni tamen aŭdas ilin vokokrii ĉie, kaj ni vidas ilin sur la kampo, kiam ni promenas. Aŭ ili grupete preterpasas. Mirinde.

Vi certe jam rekonis tion el la bildo: ni estas ree hejme. En Schossin, Meklenburgo, Germanujo. La specialaĵo ĉi-foje estas, ke ni ne nur ferias ĉi tie, sed ke ni vere revenis. Bertilo estas ĉi tie jam de la komenco de Januaro, kaj mi alvenis meze de Januaro. Nun ni provas rehejmiĝi, plenumas ĉiaspecajn plenumendaĵojn, serĉas laboron kaj ĝojas pri la printempo.

Se vi iafoje preterpasis ĉi tie, vi certe vidis, ke ni jam delonge revenis al Seulo. La semestro komenciĝis kaj ĝi ankaŭ jam preskaŭ duone pasis. Sed mi ŝatus ankoraŭfoje per fotoj rerigardi al la pasinta, por ni tre intense spertita somero.

Da war vor allem die tolle Natur bei uns in Schossin.

Estis antaŭ ĉio la belega naturo ĉe ni en Schossin.

Und immer wieder schön für mich ist auch der Blick auf die Kastanienbäume auf dem Feld hinter unserem Haus – in diesem Jahr war es ein Weizenfeld.

Kaj ĉiam denove al mi bela estas la rigardo al la kaŝtanarboj sur la kampo malantaŭ nia domo – ĉi-jare ĝi estis tritika kampo.

Der Weizen im Juni…

La tritiko en Junio…

…und kurz vor der Ernte im August.

…kaj mallonge antaŭ la rikolto en Aŭgusto.

An wunderbaren Sommertagen und -abenden waren wir oft mit dem Fahrrad unterwegs.

En mirindaj someraj tagoj kaj vesperoj ni ofte estis survoje per niaj bicikloj.

Mit der Zeit wurde es aber immer schwieriger, an unsere Fahrräder im Schuppen heranzukommen. Der Schuppen wurde nämlich von Wespen bewohnt. Es fing eigentlich ganz harmlos an, aber dann waren da immer mehr Wespen, bis sie am Ende den Schuppen völlig beherrscht haben.

Sed laŭ la paso de la tempo fariĝis ĉiam pli malfacile atingi niajn biciklojn en la remizo, ĉar en la remizo ekloĝis vespoj. Verdire komenciĝis sufiĉe sendanĝere, sed poste fariĝis ĉiam pli da vespoj, ĝis ili fine komplete regis la remizon.

Außer Wespen gab es natürlich auch noch genügend andere Tiere, wie sich das für ein Leben auf dem Land gehört: Pferde, Kühe, Hunde und Katzen – aber auch Vögel, die sich manchmal zu uns ins Haus verirrt haben. Und die Schwanenfamilie auf dem See im Nachbarort. Füchse konnten wir beobachten (aber nicht fotografieren), und Kraniche haben wir den ganzen Sommer lang nur gehört aber nie gesehen, bis sie am letzten Tag fast bis vor unser Fenster kamen (aber leider hat es geregnet, so dass auch von den Kranichen keine guten Fotos existieren).

Krom vespoj troviĝis ankaŭ sufiĉe multaj aliaj bestoj, kiel kunvenas al la kampara vivo: ĉevaloj, bovinoj, hundoj kaj katoj – sed ankaŭ birdoj, kiuj iafoje misflugis ĝis en nian domon. Kaj la cigna familio sur la lago en najbara vilaĝo.Vulpojn ni povis observi (sed ne foti), kaj gruojn ni la tutan someron nur aŭdis, sed neniam vidis, ĝis ili en la lasta tago venis preskaŭ ĝis antaŭ nia fenestro (sed bedaŭrinde pluvis, kaj tial ankaŭ de la gruoj ne haveblas bonaj fotoj).

Und noch was Wichtiges ist im Sommer passiert: Bertil hat seine Führerscheinprüfung bestanden!

Kaj ankoraŭ io tre grava okazis en la somero: Bertilo sukcesis en la kondukekzameno!

Kiel Gunnar tute ĝuste skribis en sia lasta komento – la piedpilkada entuziasmo de la Koreoj radikas en la pasinta mondĉampioneco mondĉampionado en 2002 en Japanujo kaj Koreujo. Tiufoje la Korea teamo surprize travivis la grupan antaŭludadon, kaj venis ĝis en la duonfinalon. Finfine ili atingis la kvaran lokon. La samon esperis multaj ankaŭ ĉi-foje, sed bedaŭrinde, bedaŭrinde Koreujo ĉi-foje ne plu ludas post la grupa antaŭludado.

Das zweite Land, dem wir mehr Erfolg gewünscht hätten, nämlich Schweden, ist nun seit dem Achtelfinale gegen Deutschland am letzten Samstag ebenfalls raus. Es hat deswegen keinen Familienstreit bei uns gegeben – wir waren eigentlich beide traurig, dass Schweden nicht erfolgreicher war, fanden aber den Sieg von Deutschland ziemlich verdient.

La dua lando, al kiu ni dezirus pli da sukceso, nome Svedujo, nun estas same elfalinta ekde la okonfinalo kontraŭ Germanujo lastan sabaton. Pri tio ne okazis familia kverelo ĉe ni – verdire ni ambaŭ malĝojis, ke Svedujo ne estis pli sukcesa, sed ni opiniis, ke la venko de Germanujo estas sufiĉe meritita.

Die Spezialitäten der Fußball-Länder: Das Argentinien-Brötchen mit Geflügelfleisch (warum auch immer)

La specialaĵoj de la piedpilkadaj landoj: La Argentina bulko kun kokaĵo (pro ia kialo)

Fußball-Käse mit einem Anhänger-T-Shirt als Zugabe

Piedpilka fromaĝo kun alpendaĵa T-ĉemizo kiel aldonaĵo

Und? Wird Deutschland es weiter schaffen? Die Nation fiebert mit und die Stimmung ist enorm! Überall wird man mit allerlei Aktionen und Werbegags daran erinnert, dass WM ist (falls man es doch mal mal vergisst…). Gleich nach unsere Ankunft letzte Woche haben wir auf dem Bahnhof ein Fußball-Brötchen gekauft. Und dann im Supermarkt Fußball-Käse. Alles, was irgendwie rund ist, wird zum Fußball: heute habe ich Salatköpfe gesehen, die in einer Folie mit dem klassischen Fußball-Muster eingepackt waren. Eine Fußball-Torte gibt es übrigens auch, allerdings zum Selberbacken. Das ist mir zuviel Arbeit, schließlich muss ich jetzt ja dauernd Fußball gucken !

Kaj do? Ĉu Germanujo pluiros? La Germana nacio kunfebras, kaj la etoso estas nekredebla! Ĉie diversaj eventoj kaj reklamartifikoj memorigadas, ke okazas monda ĉampioneco ĉampionado (okaze, ke oni tion iafoje forgesus…). Tuj post nia alveno la pasintan semajnon ni aĉetis piedpilkadan bulkon en la stacidomo. Kaj poste en la superbazaro piedpilkan fromaĝon. Ĉio, kio estas iamaniere ronda, fariĝas piedpilko: hodiaŭ mi vidis salatkapojn, kiuj estis enpakitaj en plasta folio kun la klasika piedpilka desegno. Ankaŭ ekzistas piedpilka torto, sed tamen por membakado. Tio estus tro da laboro por mi, precipe ĉar mi nun daŭre devas rigardadi piedpilkadon !

Die WM bestimmt nun mehr und mehr unseren Tagesrhythmus. Zweimal am Tag schauen wir die Spiele, die hier ja Gott sei Dank zu normalen Zeiten kommen – nicht wie in Korea mitten in der Nacht. Und da heute und morgen Pause ist, kann ich hier auch mal was schreiben

La ĉampioneco ĉampionado nun pli kaj pli regas nian tagan ritmon. Dufoje tage ni rigardas la maĉojn, kiuj ĉi tie dank’ al Dio okazas je normalaj horoj – ne kiel en Koreujo meze de la nokto. Kaj ĉar hodiaŭ kaj morgaŭ estas paŭzo, mi do povas skribi ion ĉi tie

Auch unser Nachbar hat seine Garage geschmückt

Ankaŭ nia najbaro ornamis sian garaĝon

“Nicht, dass der Wind sie bewegt, macht unsre Fahne so schön…”

“La Germana standardo jam flirtas en vent’…”

Ach ja, und auch aus einem anderen Grund kann jemand, der vielleicht gerade von einer Reise zum Mond zurückkommt, nicht übersehen, dass hier irgend etwas ganz Großes und Besonderes im Gange ist. Es sind für Deutschland ungewöhnlich viele Schwarz-Rot-Gold Flaggen zu sehen. An den Häusern, an den Gartenzäunen und vor allem an den Autos. Das war uns in Hamburg noch vor den Fußball-Brötchen aufgefallen: Autos mit Flaggen überall. Auch wenn es vielleicht seltsam klingt – das gibt dem Land schon eine besondere Stimmung: Sommer, lange Tage, Fußball-WM.

Cetere, ankaŭ io alia certigas, ke iu, kiu eble ĵus revenis de vojaĝo al la luno, ne povu ne rimarki, ke ĉi tie io aparte granda kaj speciala okazas. Videblas por Germanujo nekutime multaj nigraj-ruĝaj-blankaj flagoj. Ĉe la domoj, ĉe la ĝardenaj bariloj kaj precipe sur la aŭtoj. Kvankam tio eble sonas strange – tio donas al la lando apartan etoson: somero, longaj tagoj, piedpilkada mondĉampioneco mondĉampionado.